Ерте, ерте, ертеде орманның шетінде бір ешкі өмір сүріпті. Оның жеті лағы болыпты. Лақтарының біреуі қара, қалған алтауы аппақ, сүп-сүйкімді екен. Ешкі күнде орманға барып, шөп жеп, балаларын асырайды екен. Бір күні ешкі орманға кетер алдында лақтарын жинап алып, ақылын айтыпты: «Балаларым, мен жоқта ешкімге есік ашпаңдар. Орманда қасқыр жүреді. Ол айлакер, алдауы мүмкін. Мен келгенде: “Балаларым – лақтарым, аналарың келді, сүт әкелді” деп әндетемін. Сол кезде ғана есік ашыңдар», – деп ескертіп кетіпті. Ешкі кетісімен, бұта арасында тығылып тұрған қасқыр бәрін естіп алады. Ол ешкінің үйіне келіп, есікті қағып, жуан дауысымен сол әнді айта бастайды. Бірақ лақтар оның даусынан…
